MAHKEMESİ\t:Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi
SAYISI\t: 2018/262 Esas, 2021/342 Karar
HÜKÜM/KARAR\t: Kısmen Kabul
Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay (Kapatılan) 21 inci Hukuk Dairesince İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.
İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:
I. DAVA
Davacı vekili dava dilekçelerinde özetle; davacının 02.04.2012 tarihinde davalıya ait işyerinde A-10 bölümünde cam elyaf makinasında keçeyi makinaya verirken sol eli nin makinaya sıkışması şeklinde gerçekleşen iş kazasında yaralandığından bahisle 5.000,00 TL maddi, 50.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.
II. CEVAP
Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; kazanın meydana gelişinde müvekkiline atfedilebilecek bir kusur bulunmadığını, davacının tüm hastane ve tedavi masraflarının müvekkili firma tarafından karşılandığını, davacının tazminat taleplerinin haksız ve hukuki dayanaktan yoksun olduğunu, bu nedenlerle davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.
III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI
İlk Derece Mahkemesinin 01.06.2016 tarih ve 2012/266 Esas, 2016/379 Karar sayılı kararıyla; davacının yaralanmasının araz bırakmadan iyileştiği, kazanın meydana gelişinde davacının %25, davalının %75 oranında kusurlu olduğundan bahisle davacının maddi tazminat isteminin reddine, davacı lehine 20.000,00 TL manevi tazminat ödenmesine karar verilmiştir.
IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ
A. Bozma Kararı
1. İlk Derece Mahkemesi'nin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.
2. Yargıtay (Kapatılan) 21 inci Hukuk Dairesi'nin 23.01.2018 tarih ve 2016/19468 Esas, 2018/454 Karar sayılı kararı ile Sosyal Güvenlik Kurumu'ndan davacının devam eden maluliyet oranı tespit işlemlerinin sonuçlanıp sonuçlanmadığının araştırılması, sonuçlanmamış ise sonuçlanmasının beklenmesi, sonuçlanmış ise tespit kararından bir örneğin dosyaya celp edilmesi, itiraz halinde öncelikle SGK Yüksek Sağlık Kurulu'ndan rapor alınması, mevcut raporlar arasında çelişki oluşması halinde ise raporlar arasındaki çelişkinin Adli Tıp Kurumu İkinci Üst Kurulu'ndan rapor alınarak giderilmesinin ardından çıkacak sonuca göre bir karar verilmesi gerektiğinden bahisle İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına, tarafların sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına karar verilmiştir.
B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar
İlk Derece Mahkemesince bozma ilamına uyulduktan sonra 20.04.2021 Tarih, 2018/262 Esas, 2021/342 Karar sayılı karar ile Adli Tıp Kurumu 2 nci Üst Kurulu raporu doğrultusunda davacının iş kazasından kaynaklanan maluliyeti bulunmadığından bahisle maddi tazminat isteminin reddine, davacı lehine 10.000,00 TL manevi tazminat ödenmesine karar verilmiştir.
V. TEMYİZ
A. Temyiz Yoluna Başvuranlar
İlk Derece Mahkemesi'nin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.
B. Temyiz Sebepleri
Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle, Kurum davacının sürekli iş göremezlik oranını %3,00 olarak belirlemişken, Adli Tıp Kurumu tarafından yaralanmanın sürekli işgücü kaybına yol açmadığının değerlendirmesini kabul etmediklerini, sürekli maluliyet bulunmadığı varsayılsa dahi geçici iş göremezliğe ilişkin bir değerlendirme yapılmamış olmasının hatalı olduğunu, hüküm altına alınan manevi tazminatın az olduğunu, mahkemenin ilk kararında 20.000,00 TL olarak takdir ettiği manevi tazminatı azaltmasının doğru olmadığını temyiz başvuru nedenleri olarak ileri sürmüştür.
C. Gerekçe
1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme
Uyuşmazlık, iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.
2. İlgili Hukuk
6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 inci maddesi, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 417 nci maddesi, 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 13, 16, 20 ve 21 inci maddeleri ile 4857 sayılı İş Kanunu'nun 77'inci maddesi.
3. Değerlendirme
Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre, davacı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışındaki sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
Dosya kapsamından, Adli Tıp Kurumu İkinci Üst Kurulu tarafından düzenlenen 08.10.2020 tarihli raporda kazalının parmak hareket kısıtlılıklarının maluliyetine yol açacak düzeyde olmadığından bahisle “olay tarihinden itibaren” maluliyet oranı tayinine mahal olmadığı yönünde görüş bildirildiği, davacının geçici iş göremezlik döneminde oluşan maddi zararı yönünden mahkemece herhangi bir değerlendirme yapılmadan maddi tazminat isteminin reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.
818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 46/1 ve 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 54 üncü maddesine göre bedensel zarara uğrayan kişi tamamen veya kısmen çalışamamasından kaynaklanan zararını isteyebilir. Sigortalının bedensel zarar sonucu işgücü kaybı geçici veya sürekli olabilir.
Sigortalıya, iş kazası veya meslek hastalığı nedeniyle geçici iş göremez durumda bulunduğu sürece, Kurum tarafından 5510 sayılı Kanun'un 12 nci maddesi uyarınca geçici iş göremezlik ödeneği ödenir. Bu ödenek iş kazalarında olay, meslek hastalığında da tedavinin başladığı tarihten itibaren iş göremez durumda kaldığı sürece ödenir. Raporlu olunan dönemde çalışamayan sigortalının bu dönemde yoksun kaldığı ücreti kadar bir zararının oluşacağı ve bu zararın da maddi zarar içerisinde kabul edilmesi gerektiği açıktır. Sigortalının zararlandırıcı olay nedeni ile tedavisinin devam ettiği ve çalışamadığı sürelerdeki maddi zararı, bu dönemde % 100 iş gücü kaybına uğradığı kabulüne göre hesaplanmalıdır. Bilirkişi aracılığıyla maddi zararı tespit edilip Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından sigortalıya ödenen geçici iş göremezlik ödeneği var ise bunun rücuya tabi kısmının hesaplanan maddi zarardan düşülmesi ile elde edilecek sonuç kazalının geçici iş göremezlik dönemi de denilen istirahatli dönemdeki karşılanmamış zararını ortaya koyacaktır.
Hal böyle olunca da Mahkemece sürekli iş göremezlik oranı %\"0\" olan davacının istirahatli(raporlu) kaldığı dönem bakımından yoksun kaldığı ücret kaybı hesaplanmadan yazılı gerekçe ile maddi tazminat isteminin reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.
Yapılacak iş; davacının geçici iş göremezlik döneminin hangi tarih aralığını kapsadığını, Kurum tarafından davacıya geçici iş göremezlik ödeneği ödenip ödenmediğini, ödenmiş ise miktarını tespit etmek, davacının raporlu olduğu bu geçici iş göremezlik döneminde %100 oranında malul kaldığını değerlendirerek, bu dönemde çalışamaması nedeniyle yoksun kaldığı ücreti kadar bir zararı olduğunun kabulünden hareketle maddi zararını bilirkişiye hesaplattırmak, hesaplanan maddi zarar tutarından, ödenmiş ise, Kurum tarafından ödenen geçici iş göremezlik ödeneğinin rücu edilebilecek kısmını tenzil ederek davacının geçici iş göremezlik dönem zararını belirlemek ve tüm delilleri bir arada değerlendirip sonucuna göre karar vermekten ibarettir.
VI. KARAR
Açıklanan sebeplerle;
Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,
Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgilisine iadesine,
Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,
12.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.