İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ\t: Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi
SAYISI\t: 2021/1080 Esas, 2024/770 Karar
KARAR\t: Esastan ret
İLK DERECE MAHKEMESİ\t: Ankara 6. Sulh Hukuk Mahkemesi
SAYISI\t: 2019/2321 Esas, 2020/962 Karar
Taraflar arasındaki bağımsız bölümde hayvan beslenmesi ile bulundurulmasının önlenmesi istemine ilişkin davada yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.
Kararın davalı tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.
Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:
I. DAVA
Davacı site yöneticiliği vekili dava dilekçesinde özetle; davacının Vadi Sitesi C1/8 Blok 54 nolu apartman yöneticisi olduğunu, davalının ise aynı binada kat maliki olup (28) numaralı bağımsız bölümde ikamet ettiğini, davalının bağımsız bölümünde yabani güvercin beslemekte ve bunların gübresinin internet üzerinden satışını yapmakta olduğunu, bu sebeple bina içerisinde ve özellikle dairenin bulunduğu katta kötü koku ve böceklenme oluştuğunu, davalının tüm uyarılara rağmen güvercin beslemeye devam ettiğini, bu hususta belediyeye yapılan şikayet üzerine belediye tarafından yerinde inceleme yapılıp tutanak tanzim edildiğini, oluşan koku ve pislik sebebiyle diğer apartman sakinleri ve çevredeki diğer vatandaşların rahatsızlık duyduğunu ileri sürerek davalının komşuluk hukukuna aykırı söz konusu eylemlerinin önlenmesine, bu hususta uyarılmasına, davranışlarının devamı halinde tahliyesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
II. CEVAP
Davalı cevap dilekçesinde özetle; davanın reddini istemiştir.
III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI
İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davacının, kat mülkiyetine konu ana gayrimenkulün site yöneticisi olup davalı bağımsız bölüm malikinin oturduğu (28) numaralı dairenin mahkemeye verilmesi için 24.11.2019 tarihli olağan genel kurul toplantısında alınan karar ile yetkilendirildiği, site yönetim planında açıkça bağımsız bölüm maliklerinin, kendi bağımsız bölüm ve eklentisi ile ortak yerlerde, kat malikleri kurulunca müsaade edilmediği sürece kedi, köpek ve tavuk gibi hayvanları besleyemeyeceğinin belirtildiği, mahallinde yapılan keşif sonrası düzenlenen bilirkişi raporunda belirtildiği üzere, davalının bağımsız bölümüne ait mutfak balkonunda güvercin beslediğinin sabit olduğu, bu hususun davalının da kabulünde olduğu, güvercinlerin balkon korkuluğuna da kondukları sırada bıraktıkları pisliklerin bina girişinde olumsuz bir görüntü oluşturduğu, kat maliklerinin bundan ötürü rahatsızlık duyduğu, 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'nun (634 sayılı Kanun) 18 inci maddesinin birinci fıkrasında; \"Kat malikleri gerek bağımsız bölümlerini, gerek eklentileri ve ortak yerleri kullanırken doğruluk kaidelerine uymak, özellikle birbirini rahatsız etmemek, birbilirnin haklarını çiğnememek ve yönetim planı hükümlerine uymakla karşılıklı olarak yükümlüdürler.\" hükmünün amir olduğu, yine aynı Kanun'un 28 inci maddesi gereğince yönetim planının tüm kat maliklerini bağlayan sözleşme niteliğinde olduğu, tüm bu nedenlerle davalı kat malikinin rahatsızlık veren eylemlerine son verilmesi için uyarılmasına, tahliye talebinin feragat nedeniyle reddine karar verilmiştir.
IV. İSTİNAF
A. İstinaf Yoluna Başvuranlar
İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı istinaf başvurusunda bulunmuştur.
B. İstinaf Sebepleri
Davalı istinaf dilekçesinde özetle; davacının iddialarının gerçeği yansıtmadığını, güvercin beslemesinin söz konusu olamayacağını, iradesi dışında güvercinlerin balkonuna yuva yaptığını, bilirkişi raporunun hükme esas alınamayacağını, davanın reddi gerektiğini, davanın kısmen kabulüne karar verilmesine rağmen yargılama giderlerinin tamamından sorumluluğuna gidilemeyeceğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.
C. Gerekçe ve Sonuç
Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; kat malikleri veya bağımsız bölümden faydalananların bağımsız bölümün kullanılması sırasında diğer kat maliklerine ve ortak alanlara zarar vermekten kaçınmaları gerektiği, dosyadaki bilgi ve belgelerden, davalının internet sitesi aracılığıyla güvercin gübresi sattığı ve bunun reklamının yapılması amacıyla güvercin beslediğine dair fotoğraflar eklediği, davalının belediyeye şikayet edilmesi üzerine inceleme yapan ekiplerin 09.08.2019 tarihli tutanağında, güvercinlerin tahliye edilmesi gerektiği; 23.09.2019 tarihli yazısında ise davalıya temizlik ile ilgili yapması gerekenler hakkında bilgi verildiğinin belirtildiği, mahallinde yapılan keşifte davalının güvercin beslediğinin saptandığı, yönetim planında da kat maliklerinin, kat malikleri kurulunun izni olmadan hayvan besleyemeyeceğinin düzenlendiği, davalının bu eyleminin çevreye rahatsızlık verdiği, dolayısıyla davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmediği, davacının feragata yönelik beyanının koşul içermediği gibi davalının kendisini yargılama sırasında vekil ilede temsil ettirmediği gerekçesiyle davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.
V. TEMYİZ
A. Temyiz Yoluna Başvuranlar
Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı temyiz isteminde bulunmuştur.
B. Temyiz Sebepleri
Davalı temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.
C. Gerekçe
1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme
Uyuşmazlık, bağımsız bölümde hayvan beslenmesi ile bulundurulmasının önlenmesi istemine ilişkindir.
2. Değerlendirme
1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukukî ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
VI. KARAR
Açıklanan sebeplerle;
Davalının yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,
Davalıdan peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,
Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,
25.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.