Zimmet ve görevi kötüye kullanmak suçlarından sanık ...’ın yapılan yargılanması sonunda; zimmet suçundan beraetine ve görevi kötüye kullanmak olarak açılan davada bir eylemin görevi ihmal kabulüyle mahkümiyetine dair, Uşak Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 29/09/2005 gün ve 2004/259 Esas, 2005/188 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii ve müşteki tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından 24/04/2006 günlü tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi;
CMUK.nun 365. maddesine göre suçtan doğrudan zarar görmeyen, köy halkından olmak dışında bir sıfatı bulunmayan ve 442 sayılı Yasa uyarınca köy derneği tarafından köy tüzel kişiliğini temsile yetkili kılınmayan müşteki ...’nun köy muhtarı olan sanık hakkında zimmet suçundan açılan kamu davasına katılma olanağı olmadığı ve mahkemece verilen katılma isteğinin reddine ilişkin kararın da yerinde bulunduğundan müştekinin temyiz isteminin CMUK.nun 317. maddesi gereğince REDDİNE ve incelemenin sanık temyiziyle ve sanık hakkında görevi ihmal suçundan kurulan hükümle sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:
Sanığın oluşu görevi ihmal olarak kabul olunan suçunun tabi olduğu 765 sayılı TCK.nun 230. maddesinde öngörülen cezanın tutarına nazaran aynı Yasanın 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirlenen 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tabi olduğu, suç tarihi olan Aralık 2001 ile inceleme günü arasında bu sürenin ve yine karar tarihi 29/09/2009 itibariyle de 5 yıllık asli zamanaşımı süresinin gerçekleştiği anlaşılmakla 5237 sayılı TCK.nun 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden sanık hakkında açılan kamu davasının aynı Yasanın 322 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca zamanaşımı sebebiyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 23/09/2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.